wtorek 26 października

Totus Tuus JM!

Pierwsze czytanie

Rz 8, 18-25

Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Rzymian

Bracia:

Sądzę, że cierpień teraźniejszych nie można stawiać na równi z chwałą, która ma się w nas objawić. Bo stworzenie z upragnieniem oczekuje objawienia się synów Bożych. Stworzenie bowiem zostało poddane marności – nie z własnej chęci, ale ze względu na Tego, który je poddał – w nadziei, że również i ono zostanie wyzwolone z niewoli zepsucia, by uczestniczyć w wolności i chwale dzieci Bożych.

Wiemy przecież, że całe stworzenie aż dotąd jęczy i wzdycha w bólach rodzenia. Lecz nie tylko ono, ale i my sami, którzy już posiadamy pierwsze dary Ducha, i my również całą istotą swoją wzdychamy, oczekując przybrania za synów – odkupienia naszego ciała. W nadziei bowiem już jesteśmy zbawieni. Nadzieja zaś, której spełnienie już się ogląda, nie jest nadzieją, bo jak można się jeszcze spodziewać tego, co się już ogląda? Jeżeli jednak nie oglądając, spodziewamy się czegoś, to z wytrwałością tego oczekujemy.

Psalm responsoryjny

Ps 126 (125)

Ps 126 (125), 1b-2b. 2c-3. 4-5. 6 (R.: por. 3a)

Pan Bóg uczynił wielkie rzeczy dla nas

Gdy Pan odmienił los Syjonu, *
wydawało się nam, że śnimy.
Usta nasze były pełne śmiechu, *
a język śpiewał z radości.

Pan Bóg uczynił wielkie rzeczy dla nas

Mówiono wtedy między narodami: *
«Wielkie rzeczy im Pan uczynił».
Pan uczynił nam wielkie rzeczy *
i radość nas ogarnęła.

Pan Bóg uczynił wielkie rzeczy dla nas

Odmień znowu nasz los, o Panie, *
jak odmieniasz strumienie na Południu.
Ci, którzy we łzach sieją, *
żąć będą w radości.

Pan Bóg uczynił wielkie rzeczy dla nas

Idą i płaczą, *
niosąc ziarno na zasiew,
lecz powrócą z radością, *
niosąc swoje snopy.

Pan Bóg uczynił wielkie rzeczy dla nas

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

Mt 11, 25

Alleluja, alleluja, alleluja

Wysławiam Cię, Ojcze, Panie nieba i ziemi,
że tajemnice królestwa objawiłeś prostaczkom.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

Łk 13,18-21

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Jezus mówił: «Do czego podobne jest królestwo Boże i z czym mam je porównać? Podobne jest do ziarnka gorczycy, które ktoś wziął i posiał w swoim ogrodzie. Wyrosło i stało się wielkim drzewem, tak że ptaki podniebne zagnieździły się na jego gałęziach».

I mówił dalej: «Z czym mam porównać królestwo Boże? Podobne jest do zaczynu, który pewna kobieta wzięła i włożyła w trzy miary mąki, aż wszystko się zakwasiło».

ks. Janusz Chyła

Boża dynamika wzrostu

Jezus o Bożym królestwie mówi przy pomocy obrazów zaczerpniętych z ziemskiej rzeczywistości. Wieczność przybliża w przypowieściach, których budulcem jest świat natury dobrze znany adresatom Jego nauczania.

Dzisiaj Boże królestwo porównuje do ziarna gorczycy i zaczynu. Obrazy te łączy dynamika wzrostu oraz konieczność rezygnacji z istnienia dla samych siebie, aby innym przekazać życie. Rożni je między innymi czas potrzebny od wrzucenia w glebę lub powiązania z mąką, a spodziewanym efektem, czyli wzrostem drzewa lub przygotowaniem ciasta. Tak też wzrost Bożego królestwa jest zróżnicowany.

Królestwo Boże nie rozwija się w miejscach przypadkowych. Odpowiednim środowiskiem dla ziarna jest żyzna gleba, a dla zaczynu mąka. Ich zamiana nie przyniesie spodziewanego rezultatu. Ziarno wrzucone do męki nie skiełkuje. A zaczyn zmieszany z ziemią nie umożliwi upieczenia chleba.

Dla Królestwa Bożego najbardziej stosownym miejscem rozwoju jest człowiek otwarty na łaskę. Od naszego zaangażowania we współpracę z nią oraz pielęgnacji ziarna i zaczynu zależy dynamika wzrostu tego, co Boże, pośród tego wszystkiego, co ludzkie. Dziś jest czas zasiewu i wkładania zaczynu do mąki.

 

 

Codzienne spotkanie cz.1