Wielki Poniedziałek – 6 kwietnia 20202

Drodzy Rodzice! Proszę, aby przygotowania do spowiedzi św. dokonały się w oparciu o to co już zostało dzieciom przekazane : Rachunek sumienia – pytania ( są w zeszycie  podane ),

również 5 warunków spowiedzi św. :  1. Rachunek sumienia ,2. Żal za grzechy, 3.  mocne postanowienie poprawy , 4. Szczera spowiedź św., 5. Zadośćuczynienie  ( każdy z warunków musi być zrozumiały.

I jeszcze jedno – Pan Jezus zapłacił wielką cenę za nasze odkupienie  – umarł za nas na Krzyżu.   

Bardzo ważne jest,  aby dzieci pamiętały że Sakrament Pokuty Jezus ustanowił w dzień Zmartwychwstania gdy przeszedł do uczniów ze słowami : Pokój wam – uweźmijcie Ducha Świętego, komu grzechy odpuścicie będą odpuszczone, komu zatrzymacie będą zatrzymane. Apostołowie otrzymali władze odpuszczania grzechów.

Trzeba , aby dzieci znały też Formułę spowiedzi: …… Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus. W imię Ojca ….

Kolejna rzecz – spowiedź św. czemuś służy – służy naszemu nawróceniu – służy zmianie naszego postępowania,abyśmy żyli zgodnie z wolą Bożą wyrażoną w przykazaniach Boskich i kościelnych

Drodzy Rodzice – kilka chwil dziennie podarujcie swemu dziecku na przygotowanie się do I spowiedzi św.

a ponadto ; zachęcam wejdźcie na stronę: www.swietawdomu.pl – znajdziecie  materiał do przeżycia duchowego świąt w waszych domach. Pamiętajcie !  transmitujemy na naszej stronie wszystkie nabożeństwa i podajemy ogłoszenia parafialne  

 

25 marca 2020

Drodzy Rodzice dzieci klas III – przygotowujących się do i Komunii św. ! Ten trudny czas zakłóca nasze przygotowanie do I Komunii św. Jednak proszę, aby treści związane ze spowiedzią św.  omawiać z dziećmi (korzystać z materiałów, które są poniżej).  W następnych dniach  pojawią się materiały związane z Mszą św. , z Komunią św.  Co do terminu I Komunii św : I Komunia św. obędzie się, gdy dzieci wrócą do szkoły. Ponadto proszę:  korzystajcie z transmisji internetowych z naszych kościołów. Przeżywajcie święta bardzo duchowo. Ja tęsknię za Wami – myślę, że Wy tęsknicie za Ołtarzem, za Mszą św. , za spotkaniem z Jezusem w kościele parafialnym. Spójrzmy na Krzyż – to dla naszego zbawienia ta wielka ofiara Chrystusa, a potem Go spotkajmy Zmartwychwstałego.

KATECHEZA SAKRAMENT POKUTY I POJEDNANIA 

Jezus powiedział do Apostołów po swoim zmartwychwstaniu: „Weźmijcie Ducha Świętego! Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane” (J 20,22-23).Tymi słowami Pan Jezus ustanowił ten wspaniały  sakrament miłosierdzia, by ochrzczony człowiek mógł podnieść się na nowo po upadku w grzech i odzyskać utraconą godność dziecka Bożego. Spowiedź więc jest ustanowiona przez samego Chrystusa, a kapłani są szafarzami łaski przebaczenia. Wielkimi spowiednikami byli np. św. Jan Vianney czy św. O. Pio, którzy rokrocznie spowiadali po kilkadziesiąt tysięcy osób. Ich posługa konfesjonału przynosiła wiele owoców w postaci nawróceń.  Spowiedź św. jest ważna gdy ją dobrze przygotujemy. Musimy uczynić dokładny rachunek sumienia, żałowac szczerze za swoje grzechy  , postanowić poprawę i  szczerze  wyznać w konfesjonale wszystkie grzechy popełnione od ostatniej ważnej spowiedzi św.

Pamiętajmy też, że kapłana obowiązuje bezwzględna tajemnica spowiedzi

Pytania i odpowiedzi dotyczące Spowiedzi św. ( Sakramentu Pokuty )

Co rozumiemy przez sakrament pokuty?

W sakramencie pokuty Bóg przebacza grzechy popełnionych po chrzcie świętym, przez rozgrzeszenie kapłańskie. Sakrament ten nazywany także:  ·         sakramentem nawrócenia, ·         spowiedzią świętą, lub   ·         sakramentem pojednania.

Kiedy Pan Jezus ustanowił sakrament pokuty?

Sakrament pokuty ustanowił Pan Jezus w dniu zmartwychwstania, gdy stanął wśród Apostołów we Wieczerniku, tchnął na nich i powiedział: “Weźmijcie Ducha Świętego! Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane” (J 20,19-23).

Z czego składa się sakrament pokuty?

Sakrament pokuty składa się z trzech aktów penitenta oraz z rozgrzeszenia kapłańskiego.

Co to są akty penitenta ?

Aktami penitenta są: żal za grzechy; ·  spowiedź przed kapłanem; ·  postanowienie wypełnienia zadośćuczynienia.

Co to jest rachunek sumienia ?

jest to dokładne przypomnienie sobie grzechów popełnionych od ostatniej spowiedzi św.  Pierwsze, co trzeba zrobić, to uświadomić sobie, że jestem grzesznikiem.
Dobrze jest posłużyć się spisanym rachunkiem sumienia. Nie wszystko się pamięta, trzeba więc rozświetlać i nieustannie formować sumienie w świetle Bożych Przykazań. Dziś w zlaicyzowanym świecie, który wiele rzeczy nie uważa za grzech, łatwo o źle uformowane sumienie. Stąd wielka wartość szczegółowego spisanego rachunku sumienia. Można nawet przyjść do spowiedzi z kartką z wypisanymi grzechami. Naszym obowiązkiem jest podjąć trud kształtowania sumienia. W rachunku sumienia trzeba zwrócić uwagę na Przykazania Boże, Przykazania kościelne, grzechy główne i obowiązki stanu.
Chwila modlitwy przed spowiedzią to nie jest rachunek sumienia. Zapewne z tym pierwszym warunkiem wielu ma dużo problemów. Jest on bowiem wymagający – trzeba się skonfrontować x wola Boża

Co to jest żal za grzechy?

Żal za grzechy (skrucha) jest to smutek  duszy z powodu obrażenia Pana Boga, najlepszego Ojca. Jeżeli źródłem żalu jest miłość Boga, wtedy żal jest “doskonałym”; jeśli opiera się na innych motywach, wtedy nazywamy go “niedoskonałym”.

Co to jest mocne postanowienie poprawy  ?

Trzecim warunkiem jest mocne postanowienie poprawy. To wewnętrzne pragnienie zupełnego odrzucenia grzechu i wszelkich okoliczności do grzechu prowadzących. Czasem ktoś się zniechęca, bo – jak mówi – i tak pewnie zgrzeszę ponownie… Nikt z nas nie wie, czy uda mu się wytrwać i poprawić się. Liczy się szczere pragnienie, by raz na zawsze i to od zaraz odrzucić grzech. Ufamy w moc i łaskę Boga, jak pisze św. Piotr: „Dlatego bardziej jeszcze, bracia, starajcie się umocnić wasze powołanie i wybór! To bowiem czyniąc, nie upadniecie nigdy” (2 P 10). Liczmy na siły Boga, a nie na własne, bo „beze Mnie nic nie możecie uczynić” – mówi Jezus (J 15,5). Ludzką rzeczą jest upadać, Boską powstawać, a diabelską trwać w upadku

Wielu dziś zapomina, że by uzyskać rozgrzeszenie trzeba porzucić grzech. Należy definitywnie zerwać z grzechem i usunąć w miarę możliwości wszelkie okoliczności, które mogą do grzechu zaprowadzić. Spowiedź św. jest sakramentem nawrócenia, zmiany życia. Istnieje jednak pokusa, by spowiedź traktować jako taki kontener na śmieci. „Idę wyrzucić grzechy, by było lżej na sercu…”, a gdzie walka o wykorzenienie grzechu?

Co to jest spowiedź święta?

Spowiedź święta jest to wyznanie przed kapłanem wszystkich grzechów ciężkich, których penitent jeszcze nie wyznał, a które przypomniał sobie po starannym zbadaniu swego sumienia. Wyznanie grzechów powszednich nie jest samo w sobie konieczne, niemniej jest przez Kościół żywo zalecane. Grzechy ciężkie muszą być nazwane oraz trzeba podać ile razy te grzechy popełniliśmy.

W spowiedzi św. jesteśmy zobowiązani, by wyznać wszystkie grzechy śmiertelne. Zatajenie choćby jednego grzechu ciężkiego czyni spowiedź nie tylko nieważną, ale świętokradzką! Jest to próba oszukania Boga! Św. Jan Vianney tak o tym mówił: „O, jak bardzo ślepi są grzesznicy, którzy wstydzą się czy boją wyspowiadać się ze swoich upadków!
Grzechy ciężkie należy wyznać co do liczby i okoliczności, jeśli wpłynęły one na wagę grzechu.

W spowiedzi nie mamy obowiązku podawać grzechów lekkich. Czytamy w Katechizmie: „Wyznanie codziennych win (grzechów powszednich) nie jest ściśle konieczne, niemniej jest przez Kościół gorąco zalecane. Istotnie, regularne spowiadanie się z grzechów powszednich pomaga nam kształtować sumienie, walczyć ze złymi skłonnościami, poddawać się leczącej mocy Chrystusa i postępować w życiu Ducha.  Zawsze jednak zaczynajmy podawanie grzechów od ciężkich grzechów i wady głównej, później podawajmy ewentualne lekkie grzechy.

Pamiętajmy też, by poinformować spowiednika, jak dawno miała miejsce ostatnia spowiedź i czy była wykonana pokuta. Dobrze jest rozpocząć od informacji – jestem dzieckiem kl.III … jestem małżonkiem, kawalerem, studentem, gimnazjalistą. To wszystko pozwala spowiednikowi bardziej zrozumieć sytuację osoby, a przez to bardziej pomóc.

Co rozumiemy przez zadośćuczynienie?

Kapłan na spowiedzi zadaje penitentowi wypełnienie pewnych czynów “zadośćuczynienia” lub “pokuty“, by wynagrodził szkody spowodowane przez grzech i postępował w sposób godny ucznia Chrystusa.

„Wiele grzechów przynosi szkodę bliźniemu. Należy uczynić wszystko, co możliwe, aby ją naprawić (na przykład oddać rzeczy ukradzione, przywrócić dobrą sławę temu, kto został oczerniony, wynagrodzić krzywdy). Wymaga tego zwyczajna sprawiedliwość. Ponadto dla naprawienia swoich win wykonuje się pokutę, która „o ile to możliwe, powinna odpowiadać ciężarowi i naturze popełnionych grzechów. Może nią być modlitwa, jakaś ofiara, dzieło miłosierdzia, służba bliźniemu, dobrowolne wyrzeczenie, cierpienie, a zwłaszcza cierpliwa akceptacja krzyża, który musimy dźwigać” (KKK 1460). Jeśli pokuty zadanej przez spowiednika, nie jesteśmy w stanie spełnić, należy mu to powiedzieć, by zmienił pokutę. Pamiętajmy więc, że oprócz pokuty zadanej przez kapłana należy naprawić uczynione zło. Są jednak takie sytuacje, że nie jesteśmy w stanie już naprawić uczynionego zła. Wtedy możemy coś odpracować,  za kogoś się modlić , wesprzeć biednych…

Bezpośrednio po otrzymaniu rozgrzeszenia można iść do Komunii św., nie wykonawszy jeszcze pokuty. Nie wolno zwlekać z wypełnieniem pokuty, którą winniśmy łączyć z cierpieniami Chrystusa. Można też dodać sobie dodatkowe czyny pokutne. Nigdy też nie ulegnijmy pokusie wybrania sobie mniej wymagającego spowiednika. W ten sposób nigdy nie pójdziemy do przodu w rozwoju ducha.

Kto może spowiadać?

Tylko kapłan, który został upoważniony przez władzę kościelną do spowiadania, może przebaczyć grzechy w imieniu Chrystusa.

Jak kapłan udziela rozgrzeszenia?

Po wyznaniu grzechów z żalem, penitent otrzymuje pouczenie i pokutę, po czym kapłan udziela rozgrzeszenia, wypowiadając słowa:

“Bóg, Ojciec miłosierdzia, który pojednał świat ze sobą przez śmierć i zmartwychwstanie swojego Syna i zesłał Ducha Świętego na odpuszczenie grzechów, niech ci udzieli przebaczenia i pokoju przez posługę Kościoła. I ja odpuszczam tobie grzechy w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”. Penitent odpowiada: Amen.

Jakie skutki duchowe sprawia sakrament pokuty?

Skutkami duchowymi sakramentu pokuty są: · pojednanie z Bogiem, przez które penitent odzyskuje łaskę Bożą; ·  pojednanie z Kościołem; · darowanie kary wiecznej, związanej z grzechami śmiertelnymi; · darowanie, przynajmniej częściowe, kar doczesnych,    będących skutkiem grzechów; ·  pokój i pogoda sumienia oraz pociecha duchowa; ·  wzrost sił duchowych do walki ze złem.

Czy indywidualna spowiedź jest konieczna?

Indywidualna i kompletna spowiedź z grzechów ciężkich oraz rozgrzeszenie, stanowią jedyny zwyczajny sposób pojednania się z Bogiem i Kościołem.

ISTOTA GRZECHU –

Niestety człowiek grzeszy gdy łamie świadomie i dobrowolnie  Boże i kościele przykazania.

Gdy człowiek łamie przykazania świadomie nie licząc się z wolą Bożą wyrażona w przykazaniach popełnia grzech ciężki  i tarci stan łaski uświęcającej. Dlatego Jezus ustanowił sakrament spowiedzi, który św. Augustyn nazwał DRUGIM CHRZTEM. Z tego sakramentu możemy korzystać wiele razy w życiu. W tym sakramencie Bóg udziela całkowitego przebaczenia grzechów, Za te grzechy musimy już jednak pokutować sami, ponieważ wzgardziliśmy łaską chrztu św. Musimy naprawić wyrządzone zło. Bóg więc zupełnie przebacza wszystko, ale pozostaje kara doczesna, dług braku miłości, który trzeba spłacić. Dług, który zostaje do spłacenia, może być nam darowany poprzez pokutę i odpusty.

Zapytajmy się, czym jest grzech? Jest świadomym i dobrowolnym złamaniem przykazania Bożego lub kościelnego. Jest okazaniem nieposłuszeństwa Bogu, jest odmówieniem Bogu miłości, która Mu się należy, bo jest Bogiem, Stwórcą i Odkupicielem. Stąd grzech jest obrazą Boga.

GRZECH CIĘŻKI I LEKKI. Grzech ciężki (śmiertelny) to świadome i dobrowolne przestąpienie przykazania Bożego lub kościelnego w rzeczy ważnej. Muszą być spełnione te trzy warunki: pełna świadomość, pełna wolna wola i materia ciężka. Np. grzech popełniony podczas snu, nie jest żadnym grzechem, bo nie ma tu ani świadomości, ani woli. Brak udziału w niedzielnej Mszy św. z powodu choroby też nie jest grzechem  i wtedy można iść do Komunii św.

By zrozumieć dramat grzechu śmiertelnego, trzeba najpierw głęboko uświadomić sobie różnicę między duszą w grzechu ciężkim a duszą w stanie niewinności w łasce uświęcającej. Różnica jest zasadnicza: dusza w grzechu śmiertelnym jest duchowo martwa, a dusza w łasce uświęcającej – piękna i przeznaczona do życia wiecznego. Św. Katarzyna ze Sieny widziała duszę w stanie łaski uświęcającej, a więc bez grzechu ciężkiego i zawołała: „Panie, gdyby mi wiara nie mówiła, że jest jeden Bóg, sądziłabym, że ta dusza jest Bóstwem. Rozumiem, że za tak piękną duszę mogłeś umierać!”. Jednak grzech ciężki wyrzuca Chrystusa z duszy człowieka, jak czytamy w Dzienniczku św. Faustyny (pkt 1181). Św. Jan Vianney mówił o tym: „Jak ciało bez ducha jest trupem, tak dusza człowieka, pozbawiona łaski Bożej, jest martwa i napełnia wstrętem Boga i aniołów. W tym stanie nie może ona zrobić nic, co by zasługiwało na życie wieczne. (…) cudowna piękność znika; dusza, podobna przedtem do aniołów, teraz staje się brzydka jak czart albo ścierwo leżące osiem dni w słonecznym upale. Po grzechu człowiek traci wszystkie zasługi zebrane na życie wieczne, choćby był w nie tak bogaty, jak wszyscy Aniołowie i Święci razem [odzyskuje je na powrót po spowiedzi]. Po upadku pozostaje mu tylko piekło. (…) Dalej, grzech śmiertelny czyni nas też nieprzyjaciółmi Boga i zamyka nam bramę do niebieskiej ojczyzny. Święta Teresa widziała duszę w stanie grzechu ciężkiego i widok ten tak ją przeraził, że wolałaby ponieść męki piekielne niż popełnić choćby jeden grzech. (…) Święta Katarzyna Genueńska wołała, że odkąd poznała zło grzechu, nie dziwi się karom piekielnym, bo są one prawie niczym w porównaniu do zła grzechu”. Oto skutki grzechu ciężkiego. A wielu się wydaje, że wystarczy być w kościele, pomodlić się chwilkę wieczorem i wszystko jest w porządku. Wydaje im się, że wystarczy okazyjnie pójść do spowiedzi przy okazji świąt, a cały czas można żyć bez Komunii św. A tymczasem dusza w grzechu ciężkim jest zamknięta na łaskę Boga. Podstawowym warunkiem rozwoju życia wewnętrznego jest stan łaski uświęcającej.

Często np. na katechezie młodzi proszą: Niech ksiądz nam powie, jakie to są grzechy ciężkie. Ciężko zrobić taki spis (zależy to od okoliczności i świadomości człowieka), ale do grzechów śmiertelnych należą między innymi: świętokradzko przyjęte sakramenty, negacja Boga,  negacja Kościoła i prawd wiary lub moralności, złorzeczenie Bogu, opuszczona z lenistwa Msza św. niedzielna, nieuzasadnione zakupy w niedzielę, zmuszanie do pracy w niedzielę, nieprzestrzeganie postów i okresów pokuty, złorzeczenie rodzicom, brak wychowania dzieci po katolicku, długie zwlekanie z chrztem św. dziecka, spowodowanie utraty wiary u kogoś, samobójstwo, zabójstwo, eutanazja, in vitro, nienawiść, gniew, radykalny brak przebaczenia, przemoc, nadużywanie alkoholu, narkotyków, aborcja, brak czystości przedmałżeńskiej, zdrada małżeńska, świadomie i z lubością podtrzymywane nieczyste pragnienia, myśli i  czyny nieczyste, antykoncepcja, pornografia, gwałt, kradzież rzeczy ważnej, zniszczenie czyjegoś dobrego imienia, kłamstwo w rzeczy ważnej itd. Po tych grzechach spowiedź jest konieczna. Natomiast grzechy lekkie czyli powszednie mogą być gładzone przez: Komunię św., udział we Mszy św., post, jałmużnę, miłość bliźniego, przebaczenie winowajcom, akt żalu doskonały,

 

 

 

 

Eucharystia jest źródłem i zarazem szczytem całego życia chrześcijańskiego. Inne zaś sakramenty, tak jak wszystkie kościelne posługi i dzieła apostolstwa, wiążą się z Eucharystią i do niej zmierzają . W Najświętszej Eucharystii zawiera się bowiem całe duchowe dobro Kościoła, a mianowicie sam Chrystus, nasza Pascha. W końcu przez celebrację Eucharystii jednoczymy się już teraz z liturgią niebieską i uprzedzamy życie wieczne, gdy Bóg będzie wszystkim we wszystkich.

Msze św. w naszej Parafii